Warning: Declaration of YOOtheme\Theme\Wordpress\MenuWalker::walk($elements, $max_depth) should be compatible with Walker::walk($elements, $max_depth, ...$args) in /home/desnelle/public_html/wp-content/themes/yootheme/vendor/yootheme/theme/platforms/wordpress/src/Wordpress/MenuWalker.php on line 8

Uit koers

Door Jasper Bugter

Tijdens de ronde van Groningen, op 7 maart zag ik op het kantje in eerste waaier het achterwiel van mijn voorganger centimeter voor centimeter verder weg rijden. Centimeters werden langzaam meters en na nog een laatste sprintje om in het wiel te blijven was het toch echt gedaan. Direct keek ik om met de hoop dat er nog iemand achter mij reed die het gat weer dicht kon rijden. Met wat ik zag was alle hoop meteen vervlogen. Een volledig lege weg.

De volgende groep zat al op meer dan een minuut en ik wist dat het gedaan was voor vandaag. Een uur later stapte ik volledig leeg de plaatselijke sporthal binnen waar ik op de regionale tv-zender Luuc (mijn broer) demarrage na demarrage zag plaatsen, maar toch helaas net te kort kwam voor de eindoverwinning. Voor mij was het nu wel duidelijk, het was tijd om rust te nemen.

Afgelopen seizoen heb ik genoten van de heerlijke sfeer binnen het vernieuwde team. Het enthousiasme heeft mij extra gemotiveerd om nog meer uit de wedstrijden te halen. Toch was het ook een seizoen waarin ik mijzelf ook aardig tegen ben gekomen. Omdat ik na een tussenjaar met een nieuwe studie ben begonnen en daarbij werkte, heb ik de lat aardig hoog gelegd. Na een aantal jaar op hetzelfde niveau te hebben gehangen in het wielrennen besloot ik om nieuwe doelen te stellen in het marathonschaatsen. Ook vanwege het feit dat minder lange wedstrijden minder uren training zouden vergen, althans dat was het idee. Toch pakte het wat anders uit. Vaak zat ik in de trein en in de avond nog boven de boeken om bij te blijven op school. Niet de ideale manier van herstellen na een zware training zou je zeggen. Toch gingen mijn prestaties er niet echt op achteruit. De uitslagen werden langzaam zelfs beter en ik wist zelfs nog een overwinning te pakken in Thialf. Ook op de Weissensee reed ik nog aardig mee tijdens de langere wedstrijden waarvoor ik gevoelsmatig toch echt wat trainingsuren te kort kwam. Waarschijnlijk heeft de heerlijke ontspannen, maar super gemotiveerde sfeer binnen het team hier veel aan bijgedragen. Zo ook in Oostenrijk waar we tijdens ons verblijf in de appartementen van de hoofdsponsor Ramon ons nergens druk om hebben gemaakt en alleen met de trainingen en wedstrijden bezig hebben gehouden.

Toch heeft deze aanpak wel wat gekost. Nu, inmiddels meer dan een maand verder ben ik weer langzaam begonnen met opbouwen. Hoewel het niet vlekkeloos gaat ben ik blij dat we met dit mooie weer in ieder geval weer buiten mogen fietsen. De komst van het coronavirus probeer ik dan ook zoveel mogelijk positief te benaderen. Het heeft mij vooral rust gegeven. Even alles op nul als een totale reset. Je leert weer van normale dingen te genieten. Wat meer om je heen te kijken tijdens je fietsritje. Ik ben volgens mij niet de enige en zie dit ook bij anderen. Nederlanders zijn een gejaagd volkje en halen zichzelf vaak een hoop dingen op de schouders. Laten we deze situatie dan ook vooral allemaal proberen positief te gebruiken als een pas op de plaats om te zien hoe we dingen anders kunnen doen. Het is als de lege weg die ik zag tijdens de ronde van Groningen. Angst voor de leegte, maar ook de volgende groep in de verte die je weer zal oppikken. Niemand weet hoe lang dit nog duurt, maar we weten dat het beter wordt. Het zou mooi zijn wanneer we deze situatie ook als een kans zien om er beter uit te komen dan we erin gingen. Zodat we straks hopelijk tijdens het nieuwe schaatsseizoen mooie dingen kunnen laten zien als ploeg. Neem de tijd, want we zitten nog wel even in deze situatie, maar zoals ik Marcel Kittel afgelopen week hoorde zeggen; “After this, make sure you kick the asses of the ones who were lazy”

Team WBB Dakkapellen

© 2019 Team WBB Dakkapellen, website ontwikkeld door Blue Side